W Strefie Gazy pod izraelskim ostrzałem są domy mieszkalne, szkoły oraz placówki medyczne, a nawet miejsca działania pracowników ONZ. Medycy i ratownicy mają ograniczone możliwości poruszania się po gruzowisku.
Od 20 stycznia 2021 r. wszystko miało być pod kontrolą. W ten dzień władzę w USA przejmował pokojowo Joe Biden.
Niestety. Bardzo prawdopodobne, że Rubikon już przekroczono.
Od stycznia 2021 r. demokraci mają prezydenta w Białym Domu i kontrolują Senat, przez dwa lata przewagę mieli też w Izbie Reprezentantów. Ale mimo tak korzystnych wiatrów w Waszyngtonie tak naprawdę żadnemu politykowi z lewej strony nie udało się w tym czasie wybić, przedostać do poziomu szerokiej społecznej rozpoznawalności.
Amerykanie zaczęli strzelać, ale sami nie wiedzą jeszcze do czego. Bo łatwiej wyliczyć, czego nie wiemy, niż co wiemy o trzech strąconych niezidentyfikowanych obiektach.
W kampanii zabrnięto daleko, za daleko. Ukraina stała się niestety zakładnikiem amerykańskiej polityki wewnętrznej, a między partiami różnice szybko narastają.
Jak Amerykanie nie zapobiegli rosyjskiej inwazji na Ukrainę?” – tak spokojnie można by podpisać obszerny, dobrze udokumentowany artykuł „Washington Post” o wydarzeniach poprzedzających 24 lutego. Tekst pod tytułem „Droga do wojny: walka USA o przekonanie sojuszników i Zełenskiego do ryzyka inwazji” to misterna dziennikarska robota, zapis miesięcy poprzedzających inwazję z perspektywy Waszyngtonu, rzetelna rekonstrukcja tajnych spotkań i dyskusji, wyjazdów amerykańskich dyplomatów do Europy czy ich rozmów z przedstawicielami Kremla.
Trudno zliczyć, ile razy przed wojną i w jej trakcie prezydent Joe Biden zapewniał o tym, że żaden amerykański żołnierz nie będzie walczył w Ukrainie. Ostatni raz tweetował o tym w piątek, oceniając, że bezpośrednia konfrontacja NATO z Rosją oznacza trzecią wojnę światową.